Hoe zijn sprookjes ontstaan?

Sprookjes komen van het Middeleeuwse woord “sproke” dat vertelling betekent. Sprookjes zijn overgeleverde (volks)verhalen die al zo oud zijn dat men niet meer weet wie ze verzonnen heeft. Omstreeks 1806 begonnen de gebroeders Grimmsprookjes te verzamelen, inmiddels is hun verzameling het op een na bekendste boek ter wereld. Er zijn hiervan wereldwijd ongeveer miljoen bundels verschenen en in meer dan 160 verschillende talen. De broers hebben de sprookjes niet uit eigen fantasie geschreven zoals o.a. Hans Christian Andersen. Beide broers waren taalgeleerden. Gedurende dertien jaar trokken zij rond en verzamelden de oude sprookjes om deze schat voor het nageslacht te bewaren. De sprookjes van Grimm zijn en blijven ongekend populair. Wie kent niet Repelsteeltje, Roodkapje, Doornroosje, Hans en Grietje of Assepoester!

Vroeger waren de sprookjes niet voor kinderen bedoeld, ze waren meer bedoeld als waarschuwingsverhalen die kinderen bang moesten maken voor wolven en weerwolven. Roodkapje is zo’n verhaal, in de oorspronkelijke versie van dit sprookje overleeft zij het niet.

Tegenwoordig zijn het vooral verhalen voor kinderen waarin hen spelenderwijs iets over het leven bij wordt gebracht, en met zekere moraal. Waar ze over kunnen dromen en hun fantasie de vrije loop kunnen laten, de wereld van een kind!