Het is zondag en Susie is jarig. Ze mag met haar tante Iris mee naar de speelgoedwinkel om een cadeautje uit te kiezen. Eenmaal binnen laat Susie de hand van haar tante los en ziet ze een doolhof van speelgoed. Ze is zo blij dat ze heel hard door de winkel begint te rennen maar plotseling struikelt over een zoemend autootje met zwaailichten. Ze staat langzaam op en strijkt haar jurk weer glad. Ze kijkt om zich heen en ziet dat ze op de jongensafdeling terecht is gekomen. “Nee he, hier moet ik niet zijn” zegt Susie. Tante Iris staat naar Susie te kijken en roept: “Hierheen kleine meid en in de buurt blijven!” Susie volgt haar tante door een lang pad met grote dinosaurussen, krokodillen en enge spinnen. De rode ogen staren haar aan. “Vlug doorlopen” denkt ze. Dan komen ze aan op een plek omringd door roze wolkjes en regenbogen, alleen dan zonder een pot met goud aan het eind. Susie kijkt langs het rek met poppen en knuffelberen en ziet aan het eind van het rek een grote pop staan. De grote pop staat in een donkere hoek. Ze loopt nieuwsgierig naar de pop, die schuin tegen het rek aanstaat. Susie schrikt als ze ziet dat de pop net zo groot is als haarzelf! Ze heeft heldere groene ogen, lange zwarte wimpers en bolle wangen net als rode appels. “Tante, tante, kom eens kijken, deze wil ik!” Doordat tante Iris de pop probeert op te tillen, springen de bruine lange krullen van de pop vrolijk op en neer. “Gelukkig hoeven we jou niet meer op te tillen, he Suus?” Tante Iris veegt het stof van de pop met haar handen. “Dit stoffige ding? Weet je het zeker Susie?” “Ja!” zegt Susie. “En hoe wil je haar dan noemen?” Susie staart naar de bolle toet van de pop en zegt; “Mollie, ja, we noemen haar Mollie” Susie’s moeder heeft voor het slapen gaan, de gordijnen in Susie’s kamer dichtgetrokken. Toch schijnt er wat maanlicht door het spleetje naar binnen. Mollie zit aan het voeteneind van Susie’s bed en het licht schijnt op haar glazen oogjes. Ze schitteren als sterren in het donker. Susie staart naar haar pop en kan maar niet slapen. Haar nieuwe pop lijkt zo echt! De wind waait langs het venster naar binnen en laat het gordijn zachtjes dansen. Opeens buigt Mollie haar hoofd langzaam naar voren. Susie kan haar oogjes niet geloven en wil het liefst schreeuwen om haar moeder, maar kan haar stem niet vinden. “Hallo daar.. ” Susie verstopt zich onder haar dekbed en trekt haar voetjes omhoog. Zo hoog, dat haar benen onder haar pyjama verstopt komen te zitten. “Hoe heet jij?” vraagt Mollie. De wind stopt met waaien, de maan glimlacht en schijnt zijn witte licht nog feller op de pop. Susie kan haar ogen niet geloven. Mollie leeft!