Ben speelt vaak met zijn broer voetbal in het park. Wanneer hij met zijn broer een potje speelt, zijn ze erg gewaagd aan elkaar. Maar wanneer Ben gymles heeft, wordt hij nooit gekozen om in een team te spelen. 'Ik kan toch niet op tegen die gillende bullebakken', denkt hij wel eens. 'Kom op Ben, laat je die bal weer gaan?', 'weer ernaast, sjongejonge!', 'Wat ben jij een slak..', 'ga maar op de bank zitten, pannenkoek!' Op school is hij nooit goed genoeg.. 'Het is weer zover', denkt Ben. De twee fanatiekste leerlingen staan voor de groep en mogen voor hun voetbalteams om de beurt een klasgenoot uitkiezen. Ze negeren hem compleet. De blauwe en de rode linten worden al gauw uitgedeeld. De hardlopers worden altijd als eerste gekozen. Ben's moed zakt in zijn schoenen. 'Waarom word ik nooit uitgekozen?', denkt Ben. Hij is het zat en voelt een traan over zijn wang rollen en zijn neus begint te snotteren. 'Wat doe ik nou?!', mompelt Ben. Plots staat hij op en rent met een spurt richting de wc. Hij rent vlak langs één van de teamleiders en wat nou! die gooit een rood lintje naar hem toe. 'Zo Ben, jij bent snel!' 'Hey wacht even, waar ga je naartoe?' 'Even plassen!', roept Ben haastig. In de wc aangekomen pakt hij vlug een stukje wc-papier en snuit hij zijn neus. Daar staat hij dan, met een rood lintje in zijn handen. Het voelt net alsof hij een marathon heeft gerend. 'Maar wacht eens even,' denkt hij, 'wat ik thuis kan, kan ik hier ook!' De tranen zijn gauw vergeten en hij rent zo vlug als hij kan terug naar het veld. Daar staat iedereen verbaasd te kijken. 'Hey Snelle Ben', wordt er geroepen, ben je er eindelijk?'